Avrupa'nın Yeşil Sözleşme'si dünyaya zarar veriyor

Avrupa Birliği'nin  (AB) 2050 yılına dek dünyanın ilk iklim dostu kıtası olmasını hedefleyen Yeşil Sözleşme'si Aralık 2019'da ilan edildi. 

Bu sözleşme uyarınca, AB'de karbon salınımı azaltılacak; orman alanları genişletilecek; tarım, taşımacılık, geri dönüşüm ve yenilenebilir enerji alanlarında iklim dostu geliştirmeler yapılacak. Örneğin 2030'a kadar gübre kullanımı %20, tarım ilacı kullanımı %50 azaltılacak; 3 milyar ağaç dikilecek, 25000 kilometrelik nehir deltası polinatörlerin artırılması için tekrar düzenlenecek. 

Ancak bu Yeşil Sözleşme ithalat anlaşmaları ile ilgili bağlayıcı bir yükümlülük getirmiyor. Zaten halihazırda yapılacak düzenlemeleri kontrol edecek gümrük altyapısı da yok. 

1990-2014 döneminde AB'nin orman alanları %9 artmış, yani 13 Milyon hektar alan ormanlaştırılmış. Buna karşılık AB tükettiği milyonlarca ton tahıl ve eti kendisi üretemez hale geldiğinden tahıl ihtiyacının beşte birini ve et ihtiyacının beşte üçünü ithal ediliyor hale gelmiş. AB kayıtlarına göre, 1990'dan bu yana gerçekleştirdikleri tarımsal ithalatın üçte biri orman alanlarının yerine oluşturulan üretim sahalarından geliyor.

AB dünya için faydalı bir düzenleme yapmak istiyorsa;

1. Üretim ve ithalat ile ilgili tüm standartlarını paralel olarak düzenlemelidir. Elbetteki başka ülkelere doğrudan ne yapacaklarını söyleyemez, ancak AB'ye mal gönderen üreticileri sertifikasyon, etiketleme ve gümrük kontrolleri ile yönlendirebilir.
2. Etki değerlendirmelerini sadece AB için değil tüm dünya için yapmalıdır. Örneğin Yeşil Sözleşme uyarınca biyoenerji üretmek için AB daha fazla soya fasulyesi ithal etmeye başladı ve sadece bu nedenle 2019 yılında Brezilya'dan %2 daha fazla soya ithal edildi. Bu soyanın üretilebilmesi için Brezilya'daki yağmur ormanları kesilerek üretim alanı açıldığı ve dolayısıyla dünyanın sürdürülebilirliğine zarar verildiği yönünde bulgular var.
3. AB'nin karbon ayak izi sadece AB topraklarındaki üretim için değil tüm dünya için hesaplanmalı. Paris Sözleşmesi uyarınca bir ulusun ürettiği karbon ayak izi hesaplanıyor. Ancak üretilen ürünlerin nerede kim tarafından tüketildiği hesaplamalara yansımıyor. AB'ye ithal edilen ürünler nedeniyle her bir AB vatandaşı yılda yaklaşık 1 ton karbondioksit ithal ediyor.
4. Tüketim azaltılmalı. Bireylerin tüketimi üzerine kısıt koymak ahlaki sorular doğurabilir. Belki gıda güvenliği, besin değeri, gıda üretiminin çevreye etkileri hakkında toplumun bilinç düzeyinin artırılması için eğitim programları hazırlanabilir ya da bazı çevre zararı maliyetleri gıda fiyatlarına yansıtılabilir. 

Kaynak için tıklayınız