Arılar yetiştirici değil toplayıcı canlılardır. Dolayısıyla çok polen ve nektarı olan, güzel çiçeklerin olduğu bahçelerde beslenirken dahi yeni çiçek bahçeleri arayışında olmaları gerekir; ne de olsa bulundukları bahçenin çiçeklerinin bir ömrü vardır. Arılar arasında da, tıpkı insanlar gibi, daha yeniliklere açık / meraklı ve tutucu bireyler vardır. Bunu farkeden bilim adamları ilginç bir deney tasarlamışlar:
- Bir kraliçe arı genellikle 12-15 farklı erkek arı ile çiftleşerek genetik olarak çeşitli bir koloni oluşturur. Bilimadamları öncelikle arıları gözleyip yeniikçi bir kraliçe ve yenilikçi bir erkek arı belirlemiş, onların yavrularını işaretlemişler.
- Araştırmanın ruhuna uygun olarak üç grup oluşturulmuş, tamamı işine odaklı/tutucu arılar, %50-50 tutucu ve yenilikçi arılar ve tamamı yenilikçi arılar...
- Tüm bu arılara ulaşabilecekleri iki bahçe sunulmuş: birinci bahçe hergün aynı koku ve lezzetler, diğeri ise hergün değişen koku ve lezzetlerde.
- Arıların bu bahçeleri ziyaretleri gözlemlenmiş: Tutucu arılar sürekli ilk bahçeyi ziyaret ederken, yenilikçi arıların her iki bahçeyi de eşit sıklıkta ziyaret etmişler. Aslında ilginç olan ve araştırmacıların merak ettiği %50-50 karışık grubun davranışıymış: bu grubun tercihi yüksek sıklıkla ilk -hergün aynı koku ve lezzeti sunan- bahçe yönünde gerçekleşmiş. Acaba neden?
- Arılar polen ve nektar alabilecekleri bir kaynak bulduklarında arkadaşlarını davet etmek için döne döne bir dans yaparlarmış ve anlaşılan o ki tutucu arılar yiyecek bulduklarında yenilikçi arılardan daha şevkle dansediyormuş (tutucu arılar sanıyede 0,59 dönüş, yenilikçi arılar saniyede 0,52 dönüş). Sonuç olarak bizim yenilikçi ve meraklı arılar da arkadaşlarının bu hızlı danslarından etkilenip "acaba orda ne var?" diyerek bildik kokular sunan bahçeye gidiyorlarmış.
Hülasa, vardıkları sonuç: toplumlar bireylerinin aynasıdır. Eğer toplumun tüm bireyleri girişimci ve meraklı olursa sonuçta bu toplumu daha geniş kaynaklara ulaşmaya aday hale getirir!
Yorumlar
Yorum Gönder